یک شعر عاشقانه برایت می‌سرایم:

دستانت را که می‌گیرم دنیا یک لحظه ساکت می‌شود، انگار باد هم می‌داند که این لحظه جای دیگری نیست.

نگاهت از آن نوع است که آدم را گم می‌کند، نه در تاریکی، بلکه در نوری که تا به حال ندیده بود.

من پیش از تو هم بودم، اما نه این‌طور — نه با این حس که هر صبح آغاز تازه‌ای دارد.

تو را دوست دارم نه به خاطر آنچه می‌گویی، بلکه به خاطر آن سکوتی که میان کلمه‌هایت زندگی می‌کند.

اگر خواستی موضوع خاصی داشته باشد، یا به سبک کلاسیک (غزل، رباعی) بنویسم، بگو.

یہ رہی ایک عاشقانہ نظم، اردو میں:

تیری آنکھوں میں جب ڈوبتا ہوں میں، لگتا ہے دنیا تھم سی جاتی ہے، نہ آواز رہتی، نہ شور رہتا، بس ایک خاموشی گنگناتی ہے۔

تیرا ہاتھ جب ہاتھ میں لیتا ہوں، دل کو سکون کا راستہ ملتا ہے، جیسے صحرا میں بھٹکے مسافر کو، اچانک کوئی سایہ مل جاتا ہے۔

تجھ سے پہلے بھی زندہ تھا میں مگر، اس زندگی میں رنگ نہیں تھے کوئی، تو ملا تو لگا کہ پہلی بار، دل نے اپنی دھڑکن سنی ہے کہیں۔

تیری باتوں میں جو سکوت ہے، وہی سکوت مجھے بولتا ہے ہمیشہ، محبت لفظوں کی محتاج نہیں، یہ آنکھوں سے آنکھوں تک چلتی ہے۔

اگر غزل، رباعی یا کسی خاص موضوع پر چاہیں تو بتائیں۔